تاريخچه
استاندارد سازي بين المللي براي اولين بار در زمينه فناوري الكترونيكي انجام شد. در سال 1926 ميلادي انجمن بين المللي استاندارد سازي با فعاليت استاندارد سازي در ساير زمينهها شروع به كار كرد. در سال 1946 نمايندگان 25 كشور جهان در لندن جلسه اي تشكيل دادند و سازمان جديدي با هدف همكاري هاي بين المللي و يكسان سازي استانداردهاي صنعتي، تاسيس نمودند. در سال 1947، فعاليت رسمي اين سازمان آغاز شد كه پايگاه اصلي آن در شهر ژنو واقع در سوئيس ميباشد.
ضرورت تأسيس سازمان ISO
• توسعه دانش فني و ظرفيت هاي فناوري
• ايجاد يك زبان واحد ميان توليد كنندگان و مصرف كنندگان
• تسهيل در تجارت و انتقال فناوري
• طرح نيازهاي فني صنعت
اهداف اصلي سازمان ايزو در تدوين استانداردهاي بين المللي
• تسهيل تجارت بين المللي
• كيفيت ، ايمني و امنيت ، حمايت از مشتري و حفاظت از محيط زيست
• توسعه بهينه فناوريها
ساختارسازمان ايزو
سازمان ايزو در راس داراي يك مجمع ميباشد كه در اجلاس هاي سالانه، تمام تصميمات استراتژيك را اتخاذ مينمايد. در اين ساختار يك شورا وجود دارد كه هر سه سال يكبار با رأيگيري از اعضاي سازمان ايزو، 18 عضو را انتخاب مينمايد. شوراي ايزو مسئوليت سياست گذاري هاي كلان سازمان را بر عهده دارد. دبيرخانه كل و هيأت مديره فني، كميتههاي پشتيباني شورا، كميتههاي سياستگذار، و گروههاي مشاوره اي موقت زير نظر شورا فعاليت مي نمايند. دبير خانه كل نيز مسؤوليت ارائه خدمات به كميتههاي فني و فرعي و پايش كميتهها را به عهده دارد.
كميته فني: گروهي فني است كه در زمينههاي خاص مسؤوليت برنامهريزي و پايش استانداردها را بر عهده دارد. كارهاي فني و استانداردسازي در سازمان ايزو در هرم زير انجام مي شود: هر كميته فني داراي تعدادي زير كميته (SC) و گروه كاري (WG) است كه هر كدام از آنها مسؤول استانداردسازي در مورد موضوعات مرتبط به كميته فني است و داراي دبيرخانههاي جدا ميباشند و مسؤوليت آنها به يكي از اعضاي فعال در هر TC سپرده ميشود.
